Προσευχή

Τὸ Σύμβολον τῆς Πίστεως.

Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων. Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι' οὗ τὰ πάντα ἐγένετο. Τὸν δι' ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα. Καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρα κατὰ τὰς Γραφάς. Καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός. Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος. Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ κύριον, τὸ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν. Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν. Ὁμολογῶ ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν. Καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν.

Αγάπη εχθρών.

Ηκούσατε ὅτι ἐρρέθη, ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου καὶ μισήσεις τὸν ἐχθρόν σου. ᾿Εγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς. ὅπως γένησθε υἱοὶ τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς, ὅτι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους. ἐὰν γὰρ ἀγαπήσητε τοὺς ἀγαπῶντας ὑμᾶς, τίνα μισθὸν ἔχετε; οὐχὶ καὶ οἱ τελῶναι τὸ αὐτὸ ποιοῦσι; καὶ ἐὰν ἀσπάσησθε τοὺς φίλους ὑμῶν μόνον, τί περισσὸν ποιεῖτε; οὐχὶ καὶ οἱ τελῶναι οὕτω ποιοῦσιν; ῎Εσεσθε οὖν ὑμεῖς τέλειοι, ὥσπερ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς τέλειός ἐστιν.

Η Κυριακή Προσευχή.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς· τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφελήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. Ἀμήν.

Τί είναι τα Σεραφείμ και τα Χερουβείμ; Ποιές και πόσες είναι οι 'Αγγελικές Δυνάμεις';

Οι άγγελοι δημιουργήθηκαν πρίν από τον ορατό κόσμο και τον άνθρωπο. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Θεός «έπλασε τούς αγγέλους πρίν από εμάς για χάρη μας για να αποστέλλονται ως διάκονοι, όπως λέγει ο Παύλος, στούς μέλλοντας να κληρονομήσουν την σωτηρία» (Ε.Π.Ε., τόμ. 9ος, σελ. 80, 81).

Σύμφωνα με την Ορθόδοξη Θεολογία, όπως συνοψίζεται στην διδασκαλία του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, οι άγγελοι είναι υπάρξεις πνευματικές, αεικίνητες, ελεύθερες, ασώματες, που υπηρετούν τον Θεόν και είναι κατά χάριν αθάνατες. Τό σχήμα και την κατάσταση των υπάρξεων αυτών, μόνον ο Θεός τα γνωρίζει. Είναι όμως ασώματοι και αεικίνητοι οι άγγελοι σε σχέση με τούς ανθρώπους. Σέ σύγκριση με τον Θεό, τον μόνον ασώματο, είναι δυσκίνητοι και υλικοί. Είναι πλασμένοι από λεπτή ύλη. Μόνον ο Θεός είναι αληθινά άϋλος και ασώματος. Δέν έχουν ανάγκη από γλώσσα και ακοή, αλλά πληροφορούνται μεταξύ τους τα προσωπικά διανοήματα και τις αποφάσεις τους, χωρίς τον προφορικό λόγο. Όταν επικοινωνούν με τούς ανθρώπους, τότε λαμβάνουν σχήμα και μορφή για να μπορούν οι άνθρωποι να τούς βλέπουν. Η θέα τους είναι φωτεινή και τα ρούχα τους είναι συνήθως λευκά, πράγμα που φανερώνει την καθαρότητά τους. Τροφή τους είναι η θέα του Θεού, τον Οποίο βλέπουν, κατά το μέτρο της δυνατότητός τους.

Οι άγγελοι και οι αρχάγγελοι, διαφυλάττουν τα μέρη της γής, είναι άρχοντες των λαών και των χωρών, όπως τούς όρισεν ο Δημιουργός, τακτοποιούν τα ανθρώπινα και προστατεύουν όσους τούς επικαλούνται, κυρίως από το μίσος και την μανία του διαβόλου. «Όπου επισκιάσει η χάρις σου Αρχάγγελε, εκείθεν του διαβόλου διώκεται η δύναμις, ου φέρει γάρ τώ φωτί σου προσμένειν ο πεσών εωσφόρος...». (Δοξαστικό των αίνων, 8ης Νοεμβρίου).

Σέ κάθε Θεία Λειτουργία, η οποία είναι Σύναξη ουρανού και γής, συλλειτουργούν με τον Αρχιερέα ή τον Ιερέα άγγελοι. Στήν μικρή είσοδο, ο Λειτουργός παρακαλεί τον Κύριο να στείλη αγγέλους, για να συλλειτουργήσουν μαζί του και θα συνδοξολογήσουν την αγαθότητα του Θεού. Ο Διάκονος, επίσης, δέεται: «άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων ημών παρά του Κυρίου αιτησώμεθα».

"Εννέα είναι τα ουράνια τάγματα και τρείς τάξεις ή τρία συστήματα, που το καθένα αποτελεί τριάδα".

Η πρώτη τριάς είναι αυτή που είναι πάντοτε γύρω από τον Θεό και είναι έτοιμη να ενωθή με αυτόν αμέσως, χωρίς την μεσολάβηση κανενός. Είναι η τάξη των εξαπτερύγων Σεραφείμ και των πολυομμάτων Χερουβείμ και των αγιοτάτων Θρόνων.

Δευτέρα τάξη είναι εκείνη των Κυριοτήτων, των Δυνάμεων και των Εξουσιών. Έργο της είναι οι διευθετήσεις των μεγάλων πραγμάτων, οι ενέργειες των θαυμάτων και ο Τρισάγιος ύμνος, το Άγιος, Άγιος, Άγιος.

Τρίτη και τελευταία είναι η τάξη των Αρχών, των Αρχαγγέλων και των Αγγέλων, το χαρακτηριστικό γνώρισμα της οποίας είναι το "λειτουργικόν εν διακονίαις και τέλος ο ιερός ύμνος του Αλληλούϊα"» (Φιλοκαλία, τόμ. 3ος, σελ. 354, 355).

Από την ώρα που βγήκαμε από την μήτρα της Εκκλησίας, την Κολυμβήθρα του βαπτίσματος, μάς παραστέκει ένας άγγελος, ο οποίος είναι φύλακας των ψυχών και των σωμάτων μας. Δέν φεύγει από κοντά εάν εμείς δεν τον διώξουμε με την αμαρτωλή ζωή μας. Εκείνο που τον ξαναφέρνει κοντά μας είναι η αληθινή μετάνοια. Οι άγγελοι χαίρονται και πανηγυρίζουν, όταν κάποιος μετανοή ειλικρινά.

Στό τέλος του «Μικρού Αποδείπνου», μιάς κατανυκτικής ακολουθίας που θα πρέπει να την διαβάζουμε όλοι μας κάθε βράδυ, υπάρχει μιά θαυμάσια προσευχή στον φύλακα άγγελό μας.

Οι χαιρετισμοί της Θεοτόκου.

Οποιος τις διαβάζει τουλάχιστον μια φορά την ημέρα δεν παθαίνει τίποτα

Οι χαιρετισμοί της Θεοτόκου. Άγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν επέμφθη, ειπείν τη Θεοτόκε το χαίρε. (3) Και συν τη ασωμάτω φωνή, σωματούμενον σε θεωρών Κύριε, εξίστατο και ίστατο, κραυγάζων προς αυτήν τοιαύτα. Χαίρε, δι' ής η χαρά εκλάμψει. Χαίρε, δι' ης η αρά εκλείψει. Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις. Χαίρε των δακρύων της Εύας η λύτρωσις. Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς. Χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και Αγγέλων οφθαλμοίς. Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα. Χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα. Χαίρε, αστήρ εμφαίνων τον ήλιον. Χαίρε, γαστήρ ενθέου σαρκώσεως. Χαίρε, δι' ης νεουργείται η κτίσις. Χαίρε, δι' ης βρεφουργείται ο Κτίστης. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. Βλέπουσα η Αγία, εαυτήν εν αγνεία, φησί τω Γαβριήλ θαρσαλέως. Το παράδοξον σου της φωνής, δυσπαράδεκτόν μου τη ψυχή φαίνεται. Ασπόρου γαρ συλλήψεως, την κύησιν πως λέγεις κράζων. Αλληλούϊα. Γνώσιν άγνωστον γνώναι, η Παρθένος ζητούσα, εβόησε προς τον λειτουργούντα. Εκ λαγόνων αγνών, Υιόν πως εστί τεχθήναι δυνατόν; λέξον μοι. προς ην εκείνος έφησεν εν φόβω, πλήν κραυγάζων ούτω. Χαίρε, βουλής απορρήτου μύστις. Χαίρε, σιγής δεομένων πίστις. Χαίρε, των αθυμάτων Χριστού το προοίμιον. Χαίρε, των δογμάτων αυτού το καφάλαιον. Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε δι' ής κατέβη ο Θεός. Χαίρε, γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν. Χαίρε, το των Αγγέλων πολυθρύλητον θαύμα. Χαίρε, το των δαιμόνων πολυθρήνητον τραύμα. Χαίρε, το φως αρρήτως γεννήσασα. Χαίρε, το πως μηδένα διδάξασα. Χαίρε, σοφών υπερβαίνουσα γνώσιν. Χαίρε, πιστών καταυγάζουσα φρένας. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε . Δύναμις του Υψίστου, επεσκίασε τότε, προς σύλληψιν τη απειρογάμω. Και την εύκαρπον ταύτης νηδύν, ως αγρόν υπέδειξεν ηδύν άπασι, τοις θέλουσι θερίζειν σωτηρία, εν τω ψάλλειν ούτως. Αλληλούϊα. 'Εχουσα θεοδόχον, η Παρθένος την μήτραν, ανάδραμε προς την Ελισάβετ, το δε βρέφος εκείνης ευθύς, επιγνόν τον ταύτης ασπασμόν, έχαιρε και άλμασιν, εβόα προς την Θεοτόκον. Χαίρε, βλαστού αμαράντου κλήμα. Χαίρε, καρπού ακηράτου κτήμα. Χαίρε, γεωργόν γεωργούσα φιλάνθρωπον. Χαίρε φυτουργόν της ζωής ημών φύουσα. Χαίρε, άρουρα βλαστάνουσα ευφορίαν οικτιρμών. Χαίρε, τράπεζα βαστάνουσα ευθηνίαν ιλασμών. Χαίρε, ότι λειμώνα της τρυφής αναθάλλεις. Χαίρε, ότι λιμένα των ψυχών ετοιμάζεις. Χαίρε, δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα. Χαίρε, παντός του κόσμου εξίλασμα. Χαίρε, Θεού προς θνητούς ευδοκία. Χαίρε, θνητών προς Θεόν παρρησία. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. Ζάλην ένδοθεν έχων, λογισμών αμφιβόλων, ο σώφρων Ιωσήφ εταράχθη, προς την άγαμόν σε θεωρών, και κλεψίγαμον υπονοών άμεμπτε. Μαθών δε σου την σύλληψιν εκ Πνεύματος Αγίου έφη. Αλληλούϊα. 'Ηκουσαν οι ποιμένες των Αγγέλων υμνούντων, την ένσαρκον Χριστού παρουσίαν. Και δραμόντες ως προς ποιμένα, θεωρούσι τούτον ως αμνόν άμωμον, εν τη γαστρί Μαρίας βοσκηθέντα, ην υμνούντες είπον. Χαίρε, Αμνού και Ποιμένος μήτηρ. Χαίρε, αυλή λογικών προβάτων. Χαίρε, αοράτων εχθρών αμυντήριον. Χαίρε, παραδείσου θυρών ανοικτήριον. Χαίρε, ότι τα ουράνια συναγάλλεται τη γή. Χαίρε, ότι τα επίγεια συγχορεύει ουρανοίς. Χαίρε, των Αποστόλων το ασίγητον στόμα. Χαίρε, των Αθλοφόρων το ανίκητον θάρσος. Χαίρε, στερρόν της πίστεως έρεισμα. Χαίρε, λαμπρόν της χάριτος γνώρισμα. Χαίρε, δι' ής εγυμνώθη ο άδης. Χαίρε, δι' ής ενεδύθημεν δόξαν. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. Θεοδρόμον αστέρα, θεωρήσαντες Μάγοι, τη τούτου ηκολούθησαν αίγλη. Και ως λύχνον κρατούντες αυτόν, δι' αυτού ηρεύνων κραταιόν άνακτα. Και φθάσαντες τον άφθαστον, εχάρησαν αυτώ βοώντες. Αλληλούϊα. 'Ιδον παίδες Χαλδαίων, εν χερσί της Παρθένου, τον πλάσαντα χειρί τους ανθρώπους. Και δεσπότην νοούντες αυτόν, ει και δούλου έλαβε μορφήν, έσπευσαν τοις δώροις θεραπεύσαι, και βοήσαι τη ευλογημένη. Χαίρε, αστέρος αδύτου μήτηρ. Χαίρε, αυγή μυστικής ημέρας. Χαίρε, της απάτης την κάμινον σβέσασα. Χαίρε, της Τριάδος τους μύστας φωτίζουσα. Χαίρε, τύραννον απάνθρωπον εκβάλουσα της αρχής. Χαίρε, Κύριον φιλάνθρωπον επιδείξασα Χριστόν. Χαίρε, η της βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας. Χαίρε, η του βορβόρου ρυομένη των έργων. Χαίρε, πυρός προσκύνησιν παύσασα. Χαίρε, φλογός παθών απαλλάττουσα. Χαίρε, πιστών οδηγέ σωφροσύνης. Χαίρε, πασών γενεών ευφροσύνη. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. Κήρυκες θεοφόροι, γεγονότες οι Μάγοι, υπέστρεψαν εις την Βαβυλώνα, εκτελέσαντές σου τον χρησμόν, και κηρύξαντές σε τον Χριστόν άπασιν, αφέντες τον Ηρώδην ως ληρώδη, μη ειδότα ψάλλειν. Αλληλούϊα. Λάμψας εν τη Αιγύπτω, φωτισμόν αληθείας, εδίωξας του ψεύδους το σκότος. Τα γαρ είδωλα ταύτης Σωτήρ, μη ενέγκαντά σου την ισχύν πέπτωκεν, οι τούτων δε ρυσθέντες, εβόων προς την Θεοτόκον. Χαίρε, ανόρθωσις των ανθρώπων. Χαίρε, κατάπτωσις των δαιμόνων. Χαίρε, της απάτης την πλάνην πατήσασα. Χαίρε, των ειδώλων τον δόλον ελέγξασα. Χαίρε, θάλασσα ποντίσασα Φαραώ τον νοητόν. Χαίρε, πέτρα η ποτίσασα τους διψώντας την ζωήν. Χαίρε, πύρινε στύλε οδηγών τους εν σκότει. Χαίρε, σκέπη του κόσμου πλατυτέρα νεφέλης. Χαίρε, τροφή του μάννα διάδοχε. Χαίρε, τρυφής αγίας διάκονε. Χαίρε, η γη της επαγγελίας. Χαίρε, εξ ής ρέει μέλι και γάλα. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. Μέλλοντος Συμεώνος, του παρόντος αιώνος, μεθίστασθαι του απατεώνος, επεδόθης ως βρέφος αυτω, αλλ' εγνώσθης τούτω και Θεός τέλειος. Διόπερ εξεπλάγη σου την άρρητον σοφίαν κράζων. Αλληλούϊα. Νέαν έδειξε κτίσιν, εμφανίσας ο Κτίστης, ημίν τοις υπ' αυτού γενομένοις. Εξ ασπόρου βλαστήσας γαστρός, και φυλάξας ταύτην ώσπερ ήν άφθορον, ίνα το θαύμα βλέπομεν, υμνήσωμεν αυτήν βοώντες. Χαίρε, το άνθος της αφθαρσίας. Χαίρε, το στέφος της εγκρατείας. Χαίρε, αναστάσεως τύπον εκλάμπουσα. Χαίρε, των Αγγέλων τον βίον εμφαίνουσα. Χαίρε, δένδρον αγλαόκαρπον, εξ ού τρέφονται πιστοί. Χαίρε, ξύλον ευσκιόφυλλον, υφ, ού σκέπτονται πολλοί. Χαίρε, κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις. Χαίρε, απογεννώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις. Χαίρε, Κριτού δικαίου δυσώπησις. Χαίρε, πολλών πταιόντων συγχώρησις. Χαίρε, στολή των γυμνών παρρησίας. Χαίρε, στοργή πάντα πόθον νικούσα. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. Ξένον τόκον ιδόντες, ξενωθώμεν του κόσμου, τον νουν εις ουρανόν μεταθέντες. Δια τούτο γαρ ο υψηλός Θεός, επί γης εφάνη ταπεινός άνθρωπος, βουλόμενος ελκύσαι προς το ύψος, τους αυτώ βοώντας. Αλληλούϊα. 'Ολον ήν εν τοις κάτω, και των άνω ουδόλως, απήν ο απερίγραπτος Λόγος. Συγκατάβασις γαρ θεϊκή, ου μετάβασις δε τοπική γέγονε, και τόκος εκ Παρθένου θεολήπτου, ακουούσης ταύτα. Χαίρε, Θεού αχωρήτου χώρα. Χαίρε, σεπτού μυστηρίου θύρα. Χαίρε, των απίστων αμφίβολον άκουσμα. Χαίρε των πιστών αναμφίβολον καύχημα. Χαίρε, όχημα πανάγιον του επί των Χερουβίμ. Χαίρε, οίκημα πανάριστον του επί των Σεραφίμ. Χαίρε, η ταναντία εις ταυτό αγαγούσα. Χαίρε, δι' ης ηνοίχθη Παράδεισος. Χαίρε, η κλείς της Χριστού βασιλείας. Χαίρε, ελπίς αγαθών αιωνίων. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. Πάσα φύσιν Αγγέλων, κατεπλάγη το μέγα, της σης ενανθρωπήσεως έργον. Τον απρόσιτον γαρ ως Θεόν, εθεώρει πάσι προσιτόν άνθρωπον, ημίν μεν συνδιάγοντα, ακούοντα δε παρά πάντων ούτως. Αλληλούϊα. Ρήτορας πολυφθόγγους, ως ιχθύας αφώνους, ορώμεν επί σοι Θεοτόκε. απορούσι γαρ λέγειν το πως, και παρθένος μένεις και τεκείν ίσχυσας. Ημείς δε το μυστήριον θαυμάζοντες, πιστώς βοώμεν. Χαίρε, σοφίας Θεού δοχείον. χαίρε, προνοίας αυτού ταμείον. Χαίρε, φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα. χαίρε τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα. Χαίρε, ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί. χαίρε, ότι εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί. Χαίρε, των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα. χαίρε, των αλιέων τας σαγήνας πληρούσα. Χαίρε, βυθού αγνοίας εξέλκουσα. χαίρε, πολλούς εν γνώσει φωτίζουσα. Χαίρε, ολκάς των θελόντων σωθήναι. χαίρε, λιμήν των του βίου πλωτήρων. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. Σώσαι θέλων τον κόσμον, ο των όλων κοσμήτωρ, προς τούτον αυτεπάγγελτος ήλθε. Και ποιμήν υπάρχων ως Θεός, δι' ημάς εφάνη καθ' ημάς άνθρωπος. Ομοίω γαρ το όμοιον καλέσας, ως Θεός ακούει. Αλληλούϊα. Τείχος ει των παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, και πάντων των εις σε προστρεχόντων. Ο γαρ του ουρανού και της γης, κατεσκεύασέ σε ποιητής 'Αχραντε, οικήσας εν τη μήτρα σου, και πάντας σοι προσφωνείν διδάξας. Χαίρε, η στήλη της παρθενίας. Χαίρε, η πύλη της σωτηρίας. Χαίρε, αρχηγέ νοητής αναπλάσεως. Χαίρε, χορηγέ θεϊκής αγαθότητος. Χαίρε, συ γαρ ανεγέννησας τους συλληφθέντας αισχρώς. Χαίρε, συ γαρ ενουθέτησας τους συληθέντας τον νουν. Χαίρε, η τον φθορέα των φρενών καταργούσα. Χαίρε, η τον σπορέα της αγνοίας τεκούσα. Χαίρε, παστάς ασπόρου νυμφεύσεως. Χαίρε, πιστούς Κυρίω αρμόζουσα. Χαίρε, καλή κουροτρόφε παρθένων. Χαίρε ψυχών νυμφοστόλε αγίων. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 'Υμνος άπας ηττάται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τω πλήθει των πολλών οικτοιρμών σου, ισαρίθμους γαρ τη ψάμμω ωδάς, αν προσφέρωμέν σοι Βασιλεύ άγιε, ουδέν τελούμεν άξιον, ων δέδωκας ημίν, τοις σοι βοώσιν. Αλληλούϊα. Φωτοδόχον λαμπάδα, τοις εν σκότει φανείσαν, ορώμεν την αγίαν Παρθένον. Το γαρ άϋλον άπτουσα φώς, οδηγεί προς γνώσιν θεϊκήν άπαντας, αυγή τον νουν φωτίζουσα, κραυγή δε τιμωμένη ταύτα. Χαίρε, ακτίς νοητού ηλίου. Χαίρε, βολίς του αδύτου φέγγους. Χαίρε, αστραπή τας ψυχάς καταλάμπουσα. Χαίρε,, ως βροντή τους εχθρούς καταπλήττουσα. Χαίρε, ότι τον πολύφωτον αναβλύζεις φωτισμόν. Χαίρε, ότι τον πολύρρυτον αναβλύζεις ποταμόν. Χαίρε, της κολυμβήθρας ζωγραφούσα τον τύπον. Χαίρε, της αμαρτίας αναιρούσα τον ρύπον. Χαίρε, λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν. Χαίρε, κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν. Χαίρε, οσμή της Χριστού ευωδίας. Χαίρε, ζωή μυστικής ευωχίας. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. Χάριν δούναι θελήσας, οφλημάτων αρχαίων, ο πάντων, χρεωλύτης ανθρώπων, επεδήμησε δι' εαυτού, προς τους αποδήμους της αυτού χάριτος. Και σχίσας το χειρόγραφον, ακούει παρά πάντων ούτως. Αλληλούϊα. Ψάλλοντες σου τον τόκον, ανυμνούμεν σε πάντες, ως έμψυχον ναόν Θεοτόκε. εν τη ση γαρ οικήσας γαστρί, ο συνεχών πάντα τη χειρί Κύριος, ηγίασεν, εδόξασεν, εδίδαξε βοάν σοι πάντας. Χαίρε, σκηνή του Θεού και Λόγου. Χαίρε, αγία αγίων μείζων. Χαίρε, κιβωτέ χρυσωθείσα τω Πνεύματι. Χαίρε, θησαυρέ της ζωής αδαπάνητε. Χαίρε, τίμιον διάδημα βασιλέων ευσεβών. Χαίρε, καύχημε σεβάσμιον ιερέων ευλαβών. Χαίρε, της Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος. Χαίρε, της βασιλείας το απόρθητον τείχος. Χαίρε, δι' ής εγείρονται τρόπαια. Χαίρε, δι' ής εχθροί καταπίπτουσι. Χαίρε, χρωτός του εμού θεραπεία. Χαίρε, ψυχής της εμής σωτηρία. Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. Ω πανύμνητε Μήτερ, η τεκούσα των πάντων αγίων αγιώτατον Λόγον (εκ γ΄) δεξαμένη την νυν προσφορών, από πάσης ρύσαι συμφοράς άπαντας. Και της μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως, τους συμβοώντας. Αλληλούϊα. Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ΄. Τη υπερμάχω. Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια. Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια. Αναγράφω σοι η πόλις σου Θεοτόκε. Αλλ' ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον. Εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον. Ίνα κράζω σοι, χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Οι νηστείες εν συντομία.

1. Η Νηστεία των Χριστουγέννων. Από τις 15 Νοεμβρίου μέχρι τις 24 Δεκεμβρίου: Νηστεύουμε κρέας και γαλακτερά. Τετάρτη και Παρασκευή νηστεύουμε λάδι και κρασί. Τρώμε ψάρι Σάββατο - Κυριακή από 21 Νοεμβρίου των Εισοδίων της Θεοτόκου έως 17 Δεκεμβρίου. 2. Μεγάλη Τεσσαρακοστή. Από την Καθαρή Δευτέρα μέχρι το Μεγάλο Σάββατο. Νηστεύουμε κρέας, γαλακτερά, ψάρι, λάδι και κρασί. Τρώμε ψάρι στις 25 Μαρτίου του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Τρώμε λάδι – κρασί Σάββατο και Κυριακή (εκτός του Μεγάλου Σαββάτου). 3. Η Νηστεία των Αγίων Αποστόλων. Από την Δευτέρα μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων μέχρι την παραμονή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (28 Ιουνίου). Νηστεύουμε κρέας, γαλακτερά. Τετάρτη και Παρασκευή νηστεύουμε λάδι και κρασί. Τρώμε ψάρι, εκτός Τετάρτης και Παρασκευής. 4. Η Νηστεία της Παναγίας. Από την 1 έως 14 Αυγούστου. Νηστεύουμε κρέας, γαλακτερά, ψάρι, λάδι και κρασί. Τρώμε λάδι και κρασί Σάββατο - Κυριακή. Τρώμε ψάρι στις 6 Αυγούστου τής Μεταμορφώσεως. Νnστεύουμε κρέας, γαλακτερά, ψάρι, λάδι, κρασί όλες τις Tετάρτες και Παρασκευές της χρονιάς (εκτός αν υπάρχει κάποια κατάλυση) και τις πιο κάτω μέρες: 14 Σεπτεμβρίου τής Υψώσεως τού τιμίου Σταυρού. 24 Δεκεμβρίου Παραμονή Χριστουγέννων. 5 Ιανουαρίου Παραμονή των Φώτων. 29 Αυγούστου Αποτομή τού Τιμίου Προδρόμου. Αν οι τέσσερις ημερομηνίες πέσουν Σάββατο ή Κυριακή, γίνεται κατάλυση λαδιού και κρασιού. Κατάλυση εις πάντα γίνεται: Μετά το Πάσχα, όλη την Εβδομάδα της Διακαινησίμου. Μετά την Πεντηκοστή (μέχρι της Κυριακής των Αγίων Πάντων). Από τις 25 Δεκεμβρίου μέχρι και τις 6 Ιανουαρίου (εκτός της παραμονής των Θεοφανείων).

Ιερά Mυστήρια της Εκκλησίας.

Το ιερό μυστήριο της Ιεροσύνης.

Η ιεροσύνη δεν έχει να κάνει με επάγγελμα. Είναι λειτούργημα. Για τον λόγο αυτό ο έχων την ιεροσύνη λέγεται λειτουργός των αγίων μυστηρίων της Εκκλησίας μας.

Οι βαθμοί της ιεροσύνης είναι τρεις, ξεκινώντας από τον κατώτερο προς τον ανώτερο:

1. του Διακόνου (θα πρέπει να έχει συμπληρώσει το 25ο έτος της ηλικίας).
2. του Πρεσβυτέρου (θα πρέπει να έχει συμπληρώσει το 30ο έτος της ηλικίας).
3. του Επισκόπου (θα πρέπει να έχει συμπληρώσει το 35ο έτος της ηλικίας).

Το πλήρωμα της ιεροσύνης το έχει ο Επίσκοπος ο οποίος μόνον αυτός μπορεί να τελέσει το μυστήριο της ιεροσύνης και του καθαγιασμού ναών. Με εντολή του επισκόπου ή εν ονόματι του τελούνται όλα τα αλλά ιερά Μυστήρια από τους Πρεσβυτέρους του, όπως της Θείας Ευχαριστίας, του Βαπτίσματος, του Χρίσματος, του Ευχελαίου, του Γάμου και της Μετανοίας ή εξομολογήσεως. Για το λόγο αυτό σε κάθε μυστήριο ή ακολουθία συνεχώς οι πρεσβύτεροι μνημονεύουν το όνομα του επισκόπου τους.

Ο βαθμός του διακόνου είναι ο κατώτερος. Ο Διάκονος δεν έχει πλήρη ιεροσύνη. Είναι βοηθός των ιερών μυστηρίων. Κανένα μυστήριο και ακολουθία δεν μπορεί να τελέσει. Αυτός συμμετέχει ωστόσο σε όλα τα ιερά Μυστήρια και τις ακολουθίες της Εκκλησίας.

Ο Πρεσβύτερος τελεί όλα τα ιερά Μυστήρια και τις Ακολουθίες εκτός της χειροτονίας και του καθαγιασμού ναών. Ο πολύς κόσμος τον ιερέα τον αποκαλεί παπά. Η σωστή προσφώνηση είναι Πρεσβύτερος ή Πάτερ.

Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας ιεροσύνη έχουμε όλοι μας, κλήρος και λαός. Ο λαός μετέχει της γενικής ιεροσύνης ως "Βασίλειον ιεράτευμα" από την ιεροσύνη του Παμβασιλέως Χριστού.

Η ιεροσύνη όμως των κληρικών είναι ειδική. Αυτό σημαίνει ότι για να είναι κάποιος ιερέας πρέπει να προηγηθεί η χειροτονία του από τον επίσκοπο ή για τον βαθμό του επισκόπου από άλλους τρεις τουλάχιστον επισκόπους, υποδηλώνοντας έτσι τη συνοδικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ειδική ιεροσύνη σημαίνει ότι ο λαός για να συνάζεται και να τελεί μυστήρια, απαραιτήτως πρέπει να συμμετέχει και ο έχων την ειδική ιεροσύνη πρεσβύτερος ή επίσκοπος. Ειδάλλως τίποτα δεν θεωρείται έγκυρο. Μ' αυτήν την έννοια της ιεροσύνης, ως γενικής και ειδικής εκφαίνεται ή Ορθόδοξος Εκκλησία εκκλησιολογικά. Δεν μπορεί για παράδειγμα να τελεσθεί μια Θεία Λειτουργία μόνον από έναν πρεσβύτερο χωρίς τη συμμετοχή των λαϊκών. Αυτό συνεπάγεται ότι η όλη ευχαριστιακή και μυστηριακή κοινωνία της Ορθοδόξου Εκκλησίας στηρίζεται στη σύναξη, δηλαδή στη συνύπαρξη κλήρου και λαού. Οποιαδήποτε άλλη θεώρηση πέραν αυτής της τοποθετήσεως ως προς το θέμα της μυστηριακής κοινωνίας μεταξύ κλήρου και λαού οδηγεί σε αίρεση και πλάνη.

Η ιεροσύνη είναι μεγάλη τιμή του Θεού για τον χοϊκό άνθρωπο. Άνθρωπος ομοιοπαθής με τους συνανθρώπους του καλείται να υπηρετήσει λατρευτικά το λαό του Θεού, την ίδια του την οικογένεια, προσευχόμενος και δεόμενος "υπέρ των ιδικών του αμαρτημάτων και των του λαού αγνοημάτων".

Οι παλαιοί έλεγαν ως ευχές προς τους πρεσβυτέρους: "Να χαίρεστε το πετραχήλι σας", άλλοι: "Να χαίρεστε τη βασιλεία σας", άλλοι: "Να χαίρεστε και να τιμήσετε τα ιερά σας". Και η ευχολόγια αυτή είχε τη σημασία της ως αναγνώριση αυτού που εκκλησιολογικά λέμε "οι θεολογούντες" της ειδικής ιεροσύνης. Ακόμη οι παλαιότεροι έδειχναν σεβασμό προς τον ιερέα εκφράζοντας τον ποικιλοτρόπως, άλλοι σηκωνόταν από τη θέση τους όταν περνούσε ο πρεσβύτερος. Άλλοι έβγαζαν τα καπέλα τους, κοντοστέκονταν μέχρι να περάσει ο πρεσβύτερος και σχημάτιζαν μια ελαφρά υπόκλιση σεβασμού προς το σχήμα. Άλλοι έτρεχαν, όπως τα παιδιά, και φιλούσαν το χέρι του ιερέως.

Σήμερα όλα τείνουν να ξεχαστούν και μάλιστα και σ' αυτή ακόμη τη διανομή αντίδωρου μερικοί απαξιούν να ασπασθούν το χέρι του ιερέα. Και μάλιστα εκείνο το χέρι που λίγο πριν κατά τον καθαγιασμό έπιασε το ίδιο το Σώμα του Χριστού.

Η καλύτερη προσφώνηση προς τον ιερέα είναι: "Την ευχή σας πάτερ". Και ή καλύτερα απάντηση του ιερέα προς τον πιστό είναι: "Την ευχή του Κυρίου μας παιδί μου". Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός διατεινόμενος προς όλους εκείνους που αμφισβητούν την ιεροσύνη των κληρικών έλεγε: "Εάν συναντήσετε ιερέα και άγγελο φωτός στο δρόμο σας, πρώτα τον ιερέα να προσκυνήσετε κι έπειτα τον άγγελο".

Ο ιερέας τελεί το μυστήριο των μυστηρίων τη Θεία Ευχαριστία που ούτε οι άγγελοι είναι άξιοι να προσεγγίσουν!!! Έχει μεγάλη σημασία αυτό και ο νοών νοείτω...

Το ιερό μυστήριο του Βαπτίσματος.

Η σύσταση του Μυστηρίου αυτού βρίσκεται στον ίδιο τον Θεάνθρωπο Χριστό μας ο οποίος, πριν ξεκινήσει το έργο του κηρύγματος Του, εμφανίστηκε στον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον τελευταίο από τους Προφήτες και δέχθηκε το βάπτισμα του Ιωάννου από τα χέρια του. Κι αυτό για να δείξει σε όλους εμάς τύπο και υπογραμμό, ότι δηλαδή για να σωθούμε, πρέπει πρωτίστως να βαπτιζόμαστε στο όνομα της Αγίας και ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος, δηλαδή στον Πατέρα, στον Υιό και στο Άγιον Πνεύμα. Κατά το Βάπτισμα του Χριστού έχουμε Θεοφάνεια. Ο Χριστός στο νερό, το Άγιο Πνεύμα ως περιστέρι και ο Πατέρας με φωνή βροντερή να λέγει "Ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός εν ω ηυδόκησα".

Η τριπλή κατάδυση και ανάδυση στο ύδωρ κάθε βαπτιζομένου συμβολίζει την τριήμερο ταφή και Ανάσταση του Χριστού μας ως βίωμα και πράξη ζωής κάθε χριστιανού. Ο πιστός αποδέχεται ότι για να ενωθεί με τον εν Τριάδι Θεό θα πρέπει να θάπτει ότι παλαιό και φθοροποιό και να αναγεννάται εν πνεύματι.

Στην πρώτη αρχαία Εκκλησία το βάπτισμα γινόταν σε προχωρημένη ηλικία κυρίως μετά το 35ο έτος. Και τούτο, γιατί η Κατήχηση κατείχε πρωτεύουσα θέση. Έπρεπε εκείνος που θα βαπτιζόταν να γνωρίζει ολόκληρη τη χριστιανική διδασκαλία. Από τον 6ο αιώνα περίπου μ.Χ. καθιερώθηκε ο νηπιοβαπτισμός ο οποίος και επεκράτησε στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Τη θέση του κατηχητού ανέλαβε ο ανάδοχος (αυτός που αναδέχεται τον βαπτιζόμενο από την κολυμβήθρα) και ο οποίος πρέπει καθ' όλη την ενηλικίωση του νηπίου να το κατηχεί και να το καθοδηγεί στο Χριστό και στην Εκκλησία. Ως εκ τούτου ο θεσμός του αναδόχου είναι πολύ σημαντικός στη ζωή της Εκκλησίας. Για το λόγο αυτό ο ανάδοχος είναι πρόσωπο σεβαστό, πνευματικό και κυρίως μυστηριακό. Με πίστη και γνώση, του πόσο μεγάλη είναι η θέση του στην κατά Χριστόν μόρφωση του βαπτιζομένου, προχωρεί έχοντας ως γνώμονα την προσωπική του πρωτίστως πνευματική ανόρθωση με τη ζωή της μετανοίας - εξομολογήσεως και τη ζωή των ιερών μυστηρίων.

Με το μυστήριο του βαπτίσματος ο άνθρωπος γίνεται γνήσιο μέλος της Ορθοδόξου Εκκλησίας και μπορεί ανελλιπώς να συμμετέχει σ' όλα τα μυστήρια Της καθώς και σ' όλες τις ακολουθίες. Σημασία μεγάλη έχει το βάπτισμα να τελείται υπό κανονικών ιερέων δηλαδή ιερέων που έχουν Αποστολική διαδοχή και όχι από σχισματικούς ή αιρετικούς. Με το βάπτισμα ανοίγει στον άνθρωπο η μυστηριακή κοινωνία, η συμμετοχή του στα άχραντα μυστήρια, εφόσον προηγηθεί το μυστήριο του Χρίσματος. "Ό πιστεύσας και βαπτισθείς ούτως σωθήσεται" λέγει ο Κύριος.

Το ιερό μυστήριο του Ευχελαίου.

Το ιερόν Μυστήριο του Ευχελαίου τελείται στο ναό, μπορεί όμως να τελεσθεί και στις κατ' οίκον Εκκλησίες των πιστών, στα σπίτια των. Κυρίως τελείται όταν υπάρχει πρόβλημα υγείας. Πολλοί άνθρωποι και μάλιστα πιστοί ενώ ασθενούν, εξαντλούν πρώτα όλες τις ιατρικές μεθόδους ξεχνώντας την άνωθεν Θεϊκή επέμβαση, τον εν Τριάδι Θεό μας, δηλαδή δεν ξεκινούν πρώτα από το Θεό, αλλά από τους ανθρώπους, που και οι ίδιοι έχουν ανάγκη πρωτίστως το Θεό και την αγία Του Εκκλησία. Όλοι ανεξαιρέτως έχουμε ανάγκη ν' αρχίζουμε από το Θεό. Η αγία μας Εκκλησία δεν απορρίπτει καμιά μέθοδο της επιστημονικής ιατρικής. Την επιστήμη την ευλογεί. Δεν αποδέχεται ωστόσο ότι έρχεται σε αντίθεση με τις αρχές τις ιατρικής επιστήμης και ιδιαιτέρως τις αγυρτείες και κομπορρημοσύνες. Πολλοί πιστοί μας τελούν από συνήθεια το Ιερόν Ευχέλαιον δύο και τρεις του έτους εν όψει μάλιστα των μεγάλων εορτών της χριστιανοσύνης, όπως Χριστούγεννα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο και άλλοτε. Η συνήθεια αυτή είναι καλή κι ευλογημένη, εφόσον δεν αμελούν πρωτίστως και το μυστήριο της μετανοίας - εξομολογήσεως. Τονίζουμε ότι το ένα μυστήριο δεν αναιρεί το άλλο, ούτε το υποκαθιστά. Για τον λόγο αυτό καλό μεν είναι να τελείται το Ευχέλαιο, με την προϋπόθεση ότι το αυτό μυστήριο δεν αντικαθιστά το μυστήριο της μετανοίας. Πολλοί ακούγοντας τις ευχές να ομιλούν περί αφέσεως (συγχωρήσεως) των αμαρτιών των δούλων του Θεού, νομίζουν ότι και μόνο με το ιερό Ευχέλαιο τακτοποιούνται στα θέματα της αφέσεως των αμαρτιών τους. Αυτό όπως είπαμε δεν είναι σωστό και πρέπει να προσεχθεί. Για το Ευχέλαιο απαραιτήτως χρειάζονται τα παρακάτω : Ένα κανδήλι με λάδι ελιάς. Θυμιατό και θυμίαμα. Εικόνα του Χριστού ή της Παναγίας ή κάποιου Αγίου. Μία κούπα με αλεύρι προκειμένου έπειτα να ζυμωθεί και να γίνει πρόσφορο ή αν δεν μπορεί να γίνει τούτο, ένα πρόσφορο το όποιο αργότερα θα προσκομισθεί στη Θεία Λειτουργία. Επτά κεράκια όσα είναι τα Αποστολοευαγγέλια που θα αναγνωστούν στο Ευχέλαιο. Τα ονόματα υπέρ υγείας των επιτελούντων το Ευχέλαιο. Από μία χριαλίδα (βατονέτα) για τη χρίση του αγίου ελαίου όσοι και οι ιερείς που θα τελέσουν το ιερό Μυστήριο. Το αγιασμένο έλαιο φυλάσσεται και δεν πετιέται. Καλόν είναι να καίγεται στο κανδήλι μέχρι τέλους. Εάν φυλάσσεται διατηρείται σε καθαρό σκεύος με την ένδειξη "Ευχέλαιον" και είναι για χρίση σε περίπτωση ασθενείας.

Το ιερό μυστήριο του Χρίσματος.

Το Χρίσμα συμβολίζει τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος που δίδονται πλουσιοπάροχα σε κάθε βαπτιζόμενο από τον εν Τριάδι Θεό μας. Χαρίσματα όπως: αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, αγαθοσύνη, πραότητα, εγκράτεια, είναι δηλωτικά του πιστού και πνευματικού ανθρώπου. Όλα τα χαρίσματα ενεργοποιούνται θετικά, εφόσον και ο πιστός ασκεί την πνευματική ζωή, τον προσωπικό του αγώνα, που συνεπάγεται ζωή μετανοίας και εξομολογήσεως. Το μυστήριο του αγίου Χρίσματος ως ορατά στοιχεία έχει το έλαιο το οποίο ως γνωστόν φέρει την ονομασία "Άγιον Μύρον" και φυλάσσεται σε ειδικό δοχείο που λέγεται "Μυροδοχείο". Η Εκκλησία και μητέρα πασών των Ορθοδόξων Εκκλησιών, το Σεπτόν Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως σε τακτά χρονικά διαστήματα, περίπου κάθε επτά έτη και ίσως και νωρίτερα, παρασκευάζει το Άγιον Μύρον με ειδική λατρευτική ακολουθία που φέρει την ονομασία "Τελετή καθαγιάσεως του Αγίου Μύρου". Η τελετή της εψήσεως του Αγίου Μύρου αρχίζει τις πρώτες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδος και τελειώνει τη Μεγάλη Πέμπτη. Στην ακολουθία της εψήσεως του Αγίου Μύρου συμμετέχει σύμπασα η Ορθόδοξος Εκκλησία με εκπροσώπους των κατά τόπους ανά τον κόσμον Ορθοδόξων Εκκλησιών δηλούσα και ορατά με τον τρόπο αυτό την ενότητα της Ορθοδοξίας εν τη κοινωνία του Αγίου Μύρου. Δηλαδή όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες λαμβάνουν απ' αυτό το "Άγιον Μύρον" για τις ανάγκες των κατά τόπους Εκκλησιών τους. Το "Άγιο Μύρο" εκτός του Μυστηρίου του Βαπτίσματος χρησιμοποιείται και στα εγκαίνια ναών και ιδιαιτέρως για τις καθιερώσεις των ιερών θυσιαστηρίων. Χρίση του Αγίου Μύρου επέκεινα των ως άνω δύο περιπτώσεων απαγορεύεται. Το "Μυροδοχείον" μετά πολλής προσοχής και ασφαλείας φυλάσσεται στο Σκευοφυλάκιον του κάθε Ιερού Ναού από τους ευλαβείς ιερείς. Κατά το μετά το βάπτισμα Χρίσμα οι ιερείς σφραγίζοντας το νεοβαπτιζόμενο στα κατάλληλα προς χρίση μέρη του σώματος επιλέγουν το "Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου αμήν".

Τ

Το ιερό μυστήριο της Μετανοίας. Με το μυστήριο του βαπτίσματος ο άνθρωπος σβήνει όσα αμαρτήματα έπραξε μέχρι εκείνη τη στιγμή στη ζωή του. Τη στιγμή πού βγαίνει από την αγία κολυμβήθρα εξέρχεται ωσεί χιών και ωσεί περιστερά λευκή. Όμως το μυστήριο του βαπτίσματος δίδεται άπαξ στον άνθρωπο και μάλιστα εκ της νηπιακής ηλικίας. Ό άνθρωπος όμως μεγαλώνοντας αρχίζει να αμαρτάνει. Η αμαρτία αποτελεί βρωμιά κι ακαθαρσία της ψυχής. Για τον καθαρισμό της ψυχής ευδόκησε ο φιλάνθρωπος Θεός να μας χαρίσει το πνευματικό λουτρό πού είναι το μυστήριο της μετανοίας ή εξομολογήσεως. Μετάνοια σημαίνει αλλαγή νοός προς το καλύτερο κι επιστροφή στο Θεό. Κάθε φορά πού διαπράττει ο άνθρωπος μια αμαρτία απομακρύνεται κατά συνέπεια από το Θεό. Ενώ κάθε φορά πού εξομολογείται ενώνεται και πάλι με το Θεό. Η εξομολόγηση είναι το μυστήριο της καταλλαγής και της συμφιλίωσης με το Θεό Πατέρα. Το μυστήριο της μετανοίας συντελείται μόνο με την εξαγορά των αμαρτιών μας στον Πνευματικό Πατέρα. Όπως κάθε άνθρωπος έχει ένα φυσικό πατέρα, εκείνον πού τον γέννησε, έτσι έχει κι έναν πνευματικό Πατέρα πού τον αναγεννά καθημερινά πνευματικά και που τον αρπάζει από το βούρκο της αμαρτίας και τον πετάει στο δρόμο της σωτηρίας. Καλό λοιπόν και φρόνιμο είναι η επιλογή του Πνευματικού Πατέρα να γίνεται από πολύ νωρίς, μόλις ο άνθρωπος καταλάβει τον εαυτό του. Δεν αλλάζουμε τον πνευματικό μας όπως αλλάζουμε τα υποκάμισα μας. Καλό θα είναι, εάν για κάποιο λόγο αποφασίσουμε να φύγουμε από τον Πνευματικό μας Πατέρα, για να πάμε κάπου άλλου, να φεύγουμε αφού πάρουμε την ευχή του πρώτου. Βασικός κανόνας του μυστηρίου της εξομολογήσεως είναι η μετάνοια. Οι υπερήφανοι ούτε πάνω στη γη κάνουν προκοπή, γιατί με την υπερηφάνεια τους το μόνο πού εισπράττουν είναι το μίσος και ή αντιπάθεια των συνανθρώπων τους, άλλα ούτε και στον ουρανό γίνονται δεκτοί. Ο ταπεινός άνθρωπος πού σκύβει το κεφάλι του κι εξαγορεύει τις αμαρτίες και τα πάθη του στον πνευματικό του είναι άνθρωπος σοφός και χωράει παντού και στη γη και στον ουρανό. "Ταπεινοίς δίδωσιν χάριν ο Θεός, υπερηφάνοις αντιτάσσεται". Πολλοί έρχονται στο εξομολογητήριο λέγοντας ότι δεν έχουν τίποτα, εννοώντας με αυτό τον τρόπο ότι δεν έχουν διαπράξει καμιά αμαρτία. Κι εφόσον δεν έχουν τίποτα να εξαγορεύσουν καλό θα είναι να μην προσέρχονται για ευχή συγχωρήσεως. Αφού τίποτε δεν έπραξαν και τίποτε δεν έχουν να εξαγορεύσουν, δεν έχουν ανάγκη για ευχή μετανοίας. Άλλωστε ούτε ευχές επαινετικές δίδει ή Εκκλησία. Όσοι όμως έτσι πιστεύουν η μάλλον έτσι θέλουν να νομίζουν, ας ξέρουν ότι κάπου στην ευχή εις κεκοιμημένους αναφέρεται το εξής: Ουκ εστίν άνθρωπος ος ζήσεται και ούχ αμαρτήσει". Μόνο ο Χριστός ήταν και είναι εκτός αμαρτίας. Για αυτό ας μην αυταπατώμεθα, αλλά να προσερχόμαστε στο μυστήριο της μετανοίας με τέτοια χαρά, σαν να κερδίζουμε ότι μεγάλο και τρανό που είναι όντως η σωτηρία μας και ο Παράδεισος για τον οποίο δεν αξίζει όσο όλος ο θησαυρός της γης. Το ιερό μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Η Θεία Ευχαριστία τρέφει τον άνθρωπο πνευματικά, τον αγιοποιεί και τον ενώνει με τον Θεό. Είναι το κατ' εξοχήν μυστήριο, στο οποίο συγκροτείται και ζει η Εκκλησία, ως η επί γης ενσάρκωση της βασιλείας του Θεού. Η Θεία Ευχαριστία είναι θεοποιητικό μυστήριο, η συναγωγή και συνένωση του κόσμου στη θεία λυτρωτική ενέργεια. Είναι δε, όπως και το βάπτισμα, μυστήριο κυριακό. Η Θεία Ευχαριστία έχει δύο όψεις, είναι μυστήριο και ταυτόχρονα θυσία. Το σπουδαιότερο απ' όλα τα Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας είναι η Θεία Ευχαριστία. Όλα τα άλλα Μυστήρια συνδέονται με αυτήν. Η Θεία Ευχαριστία είναι ή κλάση του άρτου και η πόση του οίνου, των αντιτύπων του Σώματος και του Αίματος του Χριστού μας. Η Θεία Ευχαριστία αναπόσπαστα συνδεδεμένη με τη Θεία Λειτουργία δεν είναι μια απλή σύναξη πιστών πού συγκεντρώνονται σε συγκεκριμένη ήμερα και ώρα, αλλά είναι η συσσωμάτωση μας α) με το Χριστό και β) με τους συνανθρώπους μας. Είναι η κοινωνία της επί γης στρατευόμενης με την εν ουρανοίς θριαμβεύουσα Εκκλησία. Μέσα στο Άγιο Ποτήριο συντελείται θαύμα παντοτινό και ατελείωτο, της συζεύξεως ζώντων και κεκοιμημένων εν τω ονόματι του εν Τριάδι Θεού μας. Ολόκληρη η Θεία Λειτουργία είναι η εκδίπλωση του όλου κοσμοσωτήριου έργου του θεανθρώπου Χριστού για τον άνθρωπο. Ξεκινάει με τη γέννηση του Χριστού και προχωράει με την προσκύνηση των μάγων κατά την ακολουθία της Προθέσεως, με την είσοδο του Χριστού στο δημόσιο κηρυκτικό έργο Του και τις θαυματουργίες με τη Μικρά Είσοδο και τη διδαχή Του, το Ευαγγέλιο, με το πάθος και τη Σταύρωση κατά την ώρα του χερουβικού ύμνου, με τη μετοχή στο Ευχαριστιακό Δείπνο κατά τη μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, με το χαρμόσυνο μήνυμα της Πεντηκοστής κατά την ολοκλήρωση του Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας κατά το πέρας της θείας Λειτουργίας. Κι εμείς καλούμεθα να συνειδητοποιήσουμε τη μεγάλη αυτή δωρεά του Υψίστου Θεού προς όλους μας μετέχοντας ενεργά και όχι παθητικά στα τελούμενα. Ο λόγος του Κυρίου παραμένει πάντοτε επίκαιρος και προκλητικός προς όλους μας: "Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει, καγώ εν αυτώ" (Ιω. 6, 56). Είναι καιρός να προσπαθήσουμε να συμμετέχουμε σ' ολόκληρη τη Θεία Λειτουργία κι όχι όπως κακώς συνηθίζουν μερικοί μόνο κατά το τελευταίο ημίωρο αυτής. Ο αγιασμός και ή Χάρη του Θεού έρχεται με τη συνειδητή συμμετοχή μας στα άχραντα Μυστήρια. Η Θεία Μετάληψη καλό είναι να γίνεται τακτικά, εφόσον υπάρχει ευλογία από τον πνευματικό μας εξομολόγο. Πολλοί κοινωνούν τακτικά αυτό είναι το δέον. Κάποιοι κοινωνούν λιγότερο και κάποιοι άλλοι ελάχιστα, μία ή δύο φορές το χρόνο. Εάν όλες αυτές οι κατηγορίες κοινωνούντων ανθρώπων συμμετέχουν πρωτίστως στο ιερό μυστήριο της μετανοίας - εξομολογήσεως και εφαρμόζουν την εντολή του Πνευματικού τους σχετικά με τη θεία Μετάληψη, τότε όλοι βρίσκονται στην ίδια ασκητική πορεία της πνευματικής ζωής. Εάν όμως ο καθένας αποφασίζει μόνος του και προσέρχεται ανάξια στα άχραντα Μυστήρια τότε υπάρχει πρόβλημα. Αυτός που ανάξια λαμβάνει τα άχραντα Μυστήρια φωτιά βάζει μέσα του. Και τέλος, αυτός πού πρόκειται να κοινωνήσει ας θυμάται τους εξής διδακτικούς στίχους από την ιερά ακολουθία προ της Θείας Μεταλήψεως : "Μέλλων φαγείν, άνθρωπε Σώμα Δέσποτου, φόβω πρόσελθε, μη φλεγής πυρ τυγχάνει. Θείον δε πίνων, Αίμα προς μετουσίαν, πρώτον καταλλάγηθι τοις σε λυπούσιν. Έπειτα θαρρών, μυστικήν βρώσιν φάγε". Το ιερό μυστήριο του Γάμου. Ο άνδρας πρέπει να αγαπάει την γυναίκα του κι αντιστρόφως, όπως αγάπησε ο Χριστός την Εκκλησία Του, δηλαδή όπως αγάπησε τον πεσμένο στην αμαρτία άνθρωπο κι "ενηνθρώπησε ίνα ημείς θεοποιηθώμεν" κατά τον Μέγα Αθανάσιο. Ο Γάμος σήμερα όσο ποτέ άλλοτε περνάει κρίση. Και η κρίση εντοπίζεται από πολλούς ως σημείο των καιρών. Όμως η βαθιά ουσία της κρίσης έγκειται στο γεγονός ότι ο εγωισμός των ανθρώπων δεν δίδει τόπο στην ταπείνωση και την ανοχή του ενός προς τον άλλο. Ο Γάμος δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δεν είναι απόφαση μιας στιγμής. Μάλλον είναι απόφαση δια βίου. Για τον λόγο αυτό επειδή δεν μπορεί να εννοηθεί απόφαση με επιπολαιότητα ή πρόσκαιρο προχειρότητα, καλό είναι η απόφαση για το μυστήριο του γάμου να διακρίνεται για τη σοφία και τη σύνεση της. Πολλοί νέοι ξεκινούν τη ζωή τους με το μυστήριο του γάμου χωρίς να έχουν ενωθεί ψυχικά. Ενώ αντιθέτως σωματικώς έχουν παραγνωρισθεί. Το σώμα, δηλαδή η σάρκα, δεν συμβαδίζει και με το πνεύμα. Έτσι άλλο είναι η ώρα της σάρκας που διαρκεί λίγο χρόνο και άλλο η συμβίωση που διαρκεί το υπόλοιπο και μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Ο Γάμος δόθηκε στον άνθρωπο για τη σωτηρία του και όχι για τον κολασμό του. Πρωτίστως τους νέους καλό είναι να τους διακατέχει ή αλληλοεκτίμηση και ο σεβασμός. Κάποιος άγιος γέροντας συμβούλευε ένα μελλοντικό ζεύγος, απευθυνόμενος πρώτα προς το νέο είπε: "Όταν βλέπεις τη γυναίκα σου πρέπει να τη σέβεσαι, όπως σέβεσαι κάποια Αγία που βρίσκεται αγιογραφημένη σε εικόνα". Και όταν απευθύνθηκε προς τη γυναίκα της είπε: "Και συ παιδί μου όταν βλέπεις τον άνδρα σου να τον τιμάς, όπως όταν προσκυνάς την εικόνα κάποιου Αγίου". Με το παραπάνω παράδειγμα καταλαβαίνουμε ότι πρωταρχικό στοιχείο στο γάμο είναι ο σεβασμός, η εκτίμηση και η εν Χριστώ αγάπη του ενός προς τον άλλο. Καλό είναι να υπάρχει στο γάμο και Πνευματικός Πατέρας. Συνήθως οι νέοι όταν είναι να παντρευτούν φροντίζουν για όλες τις λεπτομέρειες του γάμου, εκτός από το θέμα της σωτηρίας τους που είναι και το πιο απαραίτητο θεμέλιο για τη στερέωση του νέου τους σπιτικού. Και τούτο συνίσταται στην ανεύρεση Πνευματικού. Η ύπαρξη του Πνευματικού στο γάμο σώζει! Και δεν είναι υπερβολή. Σώζει εκείνος ο Πνευματικός που αγρυπνεί και δεν αφήνει να μαζεύονται σύννεφα στο γάμο. Αποτέλεσμα της αγάπης στο γάμο είναι και η τεκνογονία. Ζευγάρια που αφήνουν το θέμα αυτό στο Θεό χαίρονται τη χαρά της τεκνοποιίας. Ο Θεός όμως πολλές φορές χαρίζει τέκνα σ' όσους είναι "ταπεινοί τη καρδία". Στους φτωχούς (στους ταπεινούς) δίδει περισσότερα παιδιά για να τους οδηγήσει γρηγορότερα στον Παράδεισο εξαιτίας της επίγειας παίδευσης που απαιτεί η ανατροφή. Στους πλούσιους (σε όσους είναι υπερήφανοι και αλαζόνες) δίνει λιγότερα παιδιά επειδή είναι σκληρόκαρδοι κι εγωιστές. Ο Γάμος δεν είναι όμως μόνο η παιδοποιία, είναι πρωτίστως η ευτυχής συμβίωση δύο ανθρώπων κάτω από το θέλημα του Θεού. Υπάρχουν για παράδειγμα ζεύγη στα οποία ο Θεός δεν χάρισε παιδιά. Κι αυτά όμως τα ζευγάρια ζουν το γάμο τους με ευτυχία, αλληλοκατανόηση κι αγάπη. Ασχέτως εάν δοκιμάζονται με την ατεκνία. Ο Γάμος δια της ευλογίας της Εκκλησίας είναι ο μόνος που αναγνωρίζει ο Θεός. Εκείνοι που αποφασίζουν την τέλεση πολιτικού γάμου αυτομάτως ξεκόβουν ή μάλλον διαγράφονται εγωιστικά από μόνοι τους από τη ζωή της Εκκλησίας. Και φυσικά όσοι τελούν πολιτικό γάμο εκ πεποιθήσεως, όχι εξ ανάγκης, δεν μπορούν να γίνουν ανάδοχοι σε βαπτίσεις, ούτε παράνυμφοι σε γάμους που τελούνται σε Ορθόδοξους Ναούς. Τέλος, ο Γάμος είναι από κοινού συνύπαρξη, ανοχή, υπομονή, σήκωμα θλίψεως και στενοχώριας. Ταυτόχρονα είναι κοινή μετοχή στις χαρές και τις ευτυχίες. Ο Γάμος θεωρείται επιτυχημένος κατά το τέλος της ζωής των ζευγαριών, όταν βίος και των δύο είναι ανεπίληπτος και χριστιανικός. Ο στίχος "Κύριε, ο Θεός ημών δόξη και τιμή στεφάνωσων αυτούς" της ακολουθίας του γάμου συνιστά την πεποίθηση της Εκκλησίας μας ότι οι δύο νέοι πού προσέρχονται στο μυστήριο αξίζουν στεφάνια εξαιτίας της αγνότητας και του αγώνος που πέτυχαν μέχρι το γάμο τους.